De Dominicus in de Amsterdamse Spuistraat is een oecumenische kerkgemeenschap, geïnspireerd op de christelijke traditie. Een plaats waar mensen met een protestante, katholieke en ook niet kerkelijke achtergrond samenkomen.

Iedere zondag om 11 uur is er een viering.
Rond lezing, gebed, delen van brood en wijn.
De dienst is doorweven met liederen en muziek van het koor.

--------------------------------------------------------------------------------------------------

Komen ooit voeten gevleugeld ...

In het Romeinse Rijk was het een levensgevaarlijk beroep om bode of bezorger van berichten te zijn. De brenger van slecht nieuws werd namelijk al te makkelijk om zeep gebracht. Al zou het niet om de boodschapper moeten gaan, maar om de boodschap. Het vraagt dus moed om werkelijk te gaan staan voor wat je te zeggen hebt. Dat geldt voor klokkenluiders, voor de Dwaze Moeders en voor ieder ander die iets te verkondigen heeft dat tegen de heersende orde ingaat.

De bijbelse boodschappers brengen berichten die zo haaks op de gangbare orde staan, dat zelfs hun gestalte niet van deze wereld lijkt. Engelen worden ze genoemd. Vleugels kregen ze in de loop der eeuwen. Giotto, Dürer, Chagall en al die andere kunstenaars maken ze beeldschoon en bijna tastbaar.

Maar de boodschap? Is die voorbij die lieflijke bescherming door zwevende gestalten nog te horen? Soms lijkt het wel of de boodschapper toch belangrijker is geworden dan de boodschap. Want het is weerbarstig en staat haaks op hetgeen die bijbelse boodschappers nog steeds te melden hebben: het onmogelijke is mogelijk bij God. Hoe bestaat het.